Jest mi dobrze

Jak w tytule. I to na przekór mojemu ostatniemu pisaniu, którym nieco podpaliłem most w tym temacie. Ponieważ ja jednak nigdy nie palę za sobą mostów, to i tym razem zalałem zarzewie pożaru ostatnim łykiem whisky, choć było mi szkoda.
Wilijo, jak to wilijo. Pośpiewało się, pojadło, powinszowało; w gronie rodzinnym, tradycyjnym, a to ważne, bo mam dziwne uczucie, że w tym roku niewiele brakowało, aby ta nasza tradycja się posypała. Ciekawe, jak będzie za rok...
Jestem pojedzony. Bardzo. Nie opity. W sumie, aż nieprzyzwoicie trzeźwy - dosłownie i w przenośni. Za to wybawiony po kokardki. Nadzieja na Przedłużenie Rodu dostał od Dzieciontka tyle giftów, że nogi mi trzy razy dzisiaj ścierpły od siedzenie po turecku na poziomie zero. Boże jedyny! Kiedy to ostatnio miąłem okazję (czyt: czas) pobawić się z dzieckami ?!  Fajnie, bardzo fajnie przerobiony ten drugi dzień świąt. Chociaż to w sumie już wczoraj zaczęliśmy zaawansowane zawłaszczanie powierzchni płaskich w naszej posiadłości. Gdybyśmy nie chowali na bieżąco kolejnych zestawów, to droga do kuchni byłaby możliwa jedynie drogą lotniczą, bądź szlakiem gibonów. 
Wolne, wolne, wolne... Ten stan pozwala mi także pooglądać co-nieco w TV. Mimo, że nie jestem fanem. Jako, że nie wstaję w środku nocy, to mogę sobie pozwolić na kładzenie się niewiele wcześniej. Ba, nawet nieco sił na to mam i w ten deseń, jakiś film jeden, czy drugi zaliczam. 
O kuchni już wspominałem, przynajmniej pośrednio. Tak, jestem obżarty. Nie powinienem, bo obiektywnie temat ujmując, dosyć trzeźwo  monitoruję chuć spożywczą. A jednak - opasłem się nad wymiar. Święta mają swoje prawa i konsekwencje tego, albo przyjmujesz na starcie, albo nie wchodzisz na ring. 
A co ja tam na początku pisałem? Że dobrze mi ... ? No tak. Tak jest. Wrzuciłem na luz i tak pomalutku toczę się od trzech dni, zwalniając coraz bardziej. Dlatego mi dobrze...